Durmidoiros, espectáculo invernal 1

Estamos en inverno e hai que aproveitar para observar determinados espectáculos naturais ao noso alcance. Refírome aos durmidoiros. Moitas especies de aves durante o seu ciclo biolóxico ou, máis comunmente, durante unha parte deste forman durmidoiros para pasar a noite. Forman durmidoiros dende pequenos paseriformes ata grandes aves rapaces.

Son moitas as vantaxes que obteñen desta costume, están máis abrigados, pódense defender mellor dos depredadores e os durmidoiros actúan, en moitos casos, como centros de información pois o estado de forma duns ou doutros individuos informa indirectamente sobre boas fontes de alimentación no entorno.

E curiosamente, ou non, moitos durmidoiros atópanse en cidades, as razóns son obvias: nas cidades a temperatura é lixeiramente superior ao entorno no campo e o número e abundancia de depredadores é menor, así que ben paga a pena aguantar aos pesados dos humanos, os seus coches e raros costumes. No inverno os durmidoiros de varias especies son frecuentes nas cidades e son chave para a supervivencia de moitos individuos destas especies. Hoxe vou falar dun durmidoiro de estorniños que podemos atopar nas inmediacións do Auditorio de Galicia. Na Península Ibérica podemos atopar en inverno dúas especies de estorniños, o estorniño negro (Sturnus unicolor) e o estorniño pinto (Sturnus vulgaris). A primeira especie é común criando en toda a península mentres que a segunda especie visítanos durante o inverno (inda que algún estorniño pinto cría no norte) procedente do norte e centro de Europa. Durante o inverno mextúranse nos durmidoiros inda que a maior parte destes están compostos pola especie procedente de Europa. Distinguilos, en ocasións, sen boa luz ou en voo, non é precisamente doado. Se os vemos ben, en cambio son doadamente diferenciables.

Deixo unhas fotos do durmidoiro do que falo ao que fumos a Rubia e máis eu.

_DSC5616

Os estorniños facendo a súa fascinante danza aérea.

_DSC5657

Xa pousados nas árbores que lles serven de durmidoiros tomamos unha foto deles cun tele-flash

_DSC5623 _DSC5628O que moitas persoas, das que quedan fascinandas cos seus voos no serán, ignoran é porqué executan esa especie de baile conxunto, unha coreografía que debuxa formas imposibles no aire do lusco-fusco. A razón non é outra que os depredadores alados; tal concentración de presas, de proteína, é moi atractiva a aves rapaces ornitófagas como gaviáns, azores ou falcóns. E efectivamente, ademáis de contemplar os estorniños estos se defenderon elegantemente primeiro dun gavián (Accipiter nisus) e logo dun falcón peregrino (Falco peregrinus) que os acosou repetidamente. E para velo nada mellor que un video onde podemos apreciar o falcón (e de paso unha disquisición numérica da Rubia, cántos hai? 🙂  )

A pica dos prados: o inverno está aquí

Hai uns días, camiñando polo parque polo que pasamos a cotío para ir ao cole a Rubia e máis eu detectamos picas dos prados (Anthus pratensis)- Bisbista común, en castelán- . Delata a súa presencia o son máis que a vista e a súa presenza indícanos claramente que o inverno está aquí. As picas dos prados son uns pequenos paxariños que crían en paises máis septentrionais pero que durante os meses invernais acompáñannos en prados, pasteiros, dunas e, cómo non, nos prados que hai na cidade. Son pequenos, marronciños, pero de reclamo conspicuo e ledo e case sempre van en grupo. Aquí vos deixo unha foto de non moita calidade feita, curiosamente, nas rochas dunha praia.

Anthus pratensis